dimarts, 11 de desembre del 2018




Hi ha crítiques que t’arriben així de passada, i vulguis o no, mai et deixen indiferent. Per molta fortalesa que tinguis, i per molt orgull que treguis, sempre hi ha un primer impacte que costa de païr, ni que siguin uns segons, encara que després et rellisquin. Normalment no em sorprèn la gent que et jutja per algun motiu concret, o que et conèix i ha tingut alguna història, està clar, que tots som el dolent a la pel·lícula d’algú i es innevitable, es impossible arribar a tot i a tothom, jo sempre he defensat el feeling de les relacions i el mes normal es no trobar-lo a tot arreu. El que mai em deixarà de sorprendre son aquelles crítiques que arriben de terceres persones, amb les quals no has creuat cap paraula, però es guien pel que aparentem, o pel que ells pensen que pensem, o el que creuen que suposadament aparentem, i es la hòstia eh, jutjar així gratuïtament... no puc dir que em dolen aquestes crítiques però si que m’emprenyen, i normalment si se’m presenta la ocasió, accentuo aquesta percepció que té la persona, es allò de que si ho dius, que sigui amb motiu... i així al vol m’ha arribat la crítica, amb un d’aquells no t’ho hauria de dir però saps... i tot allò que ve després, com quan et diuen que et volen dir alguna cosa dolenta i et diuen no t’enfadis però... i pam! et foten una hòstia de 3 pams, però ei, no t’enfadis... a sobre t’imposen el que has de sentir o dir, perquè sobretot no li diguis res que sabrà que he estat jo qui t’ho ha dit i clar, quedaré malament... mola eh el no diguis que m’han dit que han dit que tu... el joc dels disbarats, i a veure qui posa mes pa que formatge... i si, et critiquen, ho faran, ho seguiran fent i al final què? Doncs res, quan les crítiques son constructives agafar-les i analitzar-les i quan son destructives, fotre’ls una patada... i demà serà un dia més.

divendres, 7 de desembre del 2018

M’arrenques el somriure amb una entrada inesperada tocant la mitja nit, t’has tirat al buit, sense pensar, en un impuls on el desig ha estat per sobre la raó, el que no esperaves, es que els meus braços, atents, esperaven amb impaciència que arribés aquest dia. Qui treu la força suficient per patinar sobre el gel, quan encara no saps si es trencarà...? la nit emmascara les coses d’aparent facilitat, mes oberts a tot, amb els sentits mes posats en la part empírica del nostre ser, deixem fluir allò que crida, allò que quan tot està en silenci et ve a trobar, no hi ha res mes bonic que estar cara a cara amb tu mateixa, i posar les coses sobre la taula, i dir, i ara que? Escrius amb aquella prudència que caracteritza les persones reservades, amb les que cal picar molta pedra abans de poder arrencar un somriure, aquelles persones que quan intentes acostar-te massa ràpid, es tanquen en banda tornant-se hermètiques, impossibles d’accedir, amb peus de plom, cada vegada que em deixes faig el pas, cada vegada estic mes aprop de tu, i quan mes confiada estic, la porta es torna a tancar, la teva seguretat trontolla i replegar-se es la forma mes intel·ligent per poder defensar-se i augmentar la falsa sensació de seguretat. Saber que penses, quan tens la mirada perduda, imaginar que et preocupa quan veig la tristesa en els teus ulls, pas enrere, que no m’has donat entrada, noto com esquives la meva presencia, intento allargar la mà però no l’agafes, no em queda mes remei que marxar, sense aconseguir ni creuar la mirada... es perden els pensaments que no aconseguim transmetre, es contenen les emocions que no sabem entendre, i amb les mans a la butxaca em vaig allunyant, paciència, quan vulguis una abraçada, t’estaré esperant...

diumenge, 25 de novembre del 2018

Mentiria, si no digués, que em superes, que em portes al límit, que amb tu m’he adonat, mes que mai, que he de fer un treball personal cada cop mes gran mes controlar els meus impulsos, que estic aprenent a respirar, a anticipar-me als moments, i tot i així, a vegades exploto... i crido, crido fort, i com mes fort ho faig pitjor em sento, conscient que crido per impotència, que crido perquè se m’han acabat els recursos, crido en contra meva, perquè a part de fallar-te a tu en la gestió de conflictes m’estic fallant a mi mateixa, m’estic enfrontant a les meves debilitats, als meus punts febles, i m’estristeix veure aquesta cara de mi. A ningú li agrada experimentar la sensació de soledat que provoca la indefensió davant d’una situació que et supera, que enlloc de trobar un lloc dolç on amagar-te només trobes foscor, que quan mes necessites que t’abracin no saps ni cap on has de córrer, enfadar-se es sa, perdre els papers no. Es tal la teva intensitat, que esgotes la meva energia sense ni tan sols adonar-me’n, de sobte em sento cansada, agobiada, i es quan precisament me’n adono, que no puc mes... que em sento malament, per no poder seguir un ritme que necessites que segueixi, que jo voldria arribar a tot, però em falta l’esma... em parteix l’ànima no ser el pilar que brilla sempre fort, ser aquell foc que dona l’escalfor que tan reconforta, equivocar-me tantes vegades ensopegant sempre amb la mateixa pedra, tornar a replantejar-se una vegada i una altre, les mateixes preguntes per obtenir diferents respostes, buscar el creixement personal per poder acompanyar el teu, buscar una vegada i una altre millorar en tot, i veure que es tan fàcil caure i que tot s’ensorri als teus peus, desespera, oblidar-se de respirar, i d’algo tan bàsic, que tothom mereix ser respectat... justifiquem el maltracte d’una manera brutal amb els nens, perquè cridar-te es maltractar els teus sentiments i emocions, però el món adulcentrista que vivim, ho ha justificat per no mirar les seves pròpies carències, un món que educa a cops, que crida als mes febles, que ignora aquells que supliquen ajuda, un món que permet que infants es criin com juguets de guerra, que ensenya a guanyar el respecte a cops de puny, i que encara es pregunta, com poden créixer les generacions tan desconnectades de la humanitat, es veu que ningú es mira al mirall, i només veuen els defectes dels que tenen davant...

dissabte, 10 de novembre del 2018

Me he arriesgado y equivocado lo suficiente como para saber que de cualquier tatuaje me puedo arrepentir, al fin y al cabo, al final, el tiempo, te va tatuando lentamente con esa tinta invisible que cada vez pesa más. Llevamos esas noches de locura escritas en lo más hondo, y esos errores que nos partieron en dos y durante un tiempo pesaban tanto que no nos dejaban caminar, sintiendo esa carga encima que nos hacía agachar la cabeza, hasta que al final le pegabas una patada y te levantabas y a andar... era todo efímero, como el tiempo que creíamos dominar, a caballo del viento las batallas no se perdían, pero te dejaban marcas invisibles, imposibles de borrar, entre sonrisas y humo se nos iban los días, esa copa que espera paciente en la barra que la vayas a recuperar, ese momento de cerrar los ojos y dejarse llevar, ese trago que sabe amargo pero que lo sabes disimular, chuches de colores en el gintonic, esa infancia que nunca se deja atrás, que los amigos que crecen sonriendo contigo, crean un vínculo especial, que cuando miras a alguien a los ojos, o lo desafías, o sabes que puedes confiar...

dimarts, 30 d’octubre del 2018

Aún faltan unos meses, y ya me entristece pensar ese momento en que cruzaré la puerta por última vez buscando tu sonrisa, deducir sin cruzar palabra, como te ha ido el día. Esa amistad que hemos construido de minutos robados al tiempo, es difícil creer que al final se pueda llegar a conocer a alguien así, tan interrumpido todo siempre, con palabras que no encuentran la calma para expresarse, con sonrisas regaladas al aire a falta de tiempo para compartir, es curioso como funciona todo, como somos capaces de encontrar esa brecha por la que colarnos y conseguir robar ese trocito de tiempo para hacerlo nuestro. Siempre creí en el feeling que da la primera mirada, ese primer vistazo rápido, esa primera sensación y esos primeros momentos en los que te haces una imagen mental, y imaginas el como será, por lo que transmites sin darte cuenta, ese aura que rodea a las personas, que nos habla sin palabras, eso que nos perdemos por no pararnos a mirar y a observar, pero que si te fijas, dice mucho mas, de lo puedes decir con palabras, la primera vez que hablas con alguien, esa sensación que te llevas en el bolsillo de sentir si quieres sentar-te otra vez o ya has tenido bastante y sales huyendo... yo recuerdo que entré con miedo a conocerte, con miedo de saber si era eso lo que realmente quería, si esa apuesta que estaba haciendo, era realmente la que quería hacer, tenía dudas, y me encontraba un poco perdida, mi intuición decía adelante, pero la seguridad de lo conocido me frenaba a pensar si valía la pena el cambio. Un año demasiado removido, demasiadas cosas por asimilar llevaba encima, agotada de luchar contra todo, agotada de esas noches en una silla que se hacían eternas, y me di contigo, de esas personas que aparecen de la nada, que nunca te hubieses cruzado, de no ir a parar ahí, y ya en ese instante encontré la respuesta que andaba buscando, había encontrado el sitio, y ahí, quería estar, tajante y a la vez dulce, esa paciencia infinita, en un primer año de salir corriendo, difícil, donde llorar, era lo más normal del día, donde tus brazos eran el único refugio seguro, donde era para agotarse y en lugar de eso, sacabas la fuerza necesaria para tirar, un año en que la hora de comer fue un suplicio constante, y aún así, insistías, sin tener tiempo casi para ello, supliendo con esfuerzo, las carencias del tiempo de todos, intentando llegar a todo, y que nos fuéramos contentos a casa. Seguramente alguna vez hemos pasado por alto esa profesionalidad que te caracteriza escondida en ese talento que no agradecemos lo suficiente, la entrega constante en hacer algo original y divertido que los haga sonreír, pero no hemos pasado por alto quejarnos de algo, cuando ha sido el momento, al fin y al cabo la gente somos así de agradecidos, creemos que lo merecemos todo, pero no nos exigimos lo mismo que exigimos a los demás, en eso, todos tenemos algo en que disculparnos. Ha sido bonito conocerte, y que la vida, me haya demostrado que aquel día que entre con tanto miedo, y tan poca seguridad se haya convertido en una de las mejores decisiones que he tomado, me he sentido feliz de conocer a alguien que lo da todo, que intenta hacer lo mejor posible, que ayuda a los demás, que siempre está ahí cuando se le necesita, que se puede confiar y hablar sin problema, que siempre da la cara, haya pasado lo que haya pasado, me gusta ese tipo de persona que cuando te tiene que decir algo lo dice, y no se anda por las ramas, y que no hace distinciones, que yo buscaba poder irme tranquila cada mañana dejando atrás lo mejor de mi, y no solo me llevo eso, me llevo mas de lo que hubiese imaginado, el placer de haberme cruzado, con alguien como tú.